มาตรา 117

มาตรา 118 ไม่ได้อ้างเลขมาตรา 117 เป็นตัวอักษร แต่ 'วันที่ได้รับอุทธรณ์' คืออุทธรณ์ที่ยื่นตามมาตรา 117 จึงต่อกันโดยลำดับกระบวนการ

ม.118 ไม่ได้อ้าง ม.117 เป็นตัวอักษร แต่ 'อุทธรณ์' ที่หน่วยงานได้รับคืออุทธรณ์ที่ยื่นตาม ม.117 — ทั้งสองเป็น 7 วันทำการเท่ากัน จึงถูกจำสลับกันบ่อย ต้องแยกว่า ม.117 เป็นหน้าที่ของเอกชน ม.118 เป็นหน้าที่ของรัฐ

ตัวบทไม่ได้ผูกสองช่องทางนี้เข้าด้วยกันเลย แต่ผู้ประกอบการที่พลาดกำหนด 7 วันทำการมักหันมาใช้ช่องร้องเรียน จึงต้องเห็นความต่างให้ครบ 4 ด้าน: ใครยื่นได้ (ผู้ยื่นข้อเสนอ vs ผู้ใดก็ได้) · กี่วัน (7 วันทำการ vs 15 วัน) · นับจากอะไร (วันประกาศผล vs วันที่รู้หรือควรรู้) · ผลของช่องทาง (ระงับ/จัดซื้อใหม่ได้ vs พิจารณาโดยเร็วและระงับได้เว้นแต่ลงนามสัญญาแล้ว)

ข้อ 42 ไม่ได้อ้างมาตรา 117 เป็นตัวอักษร แต่ข้อความทั้งสองพูดถึงการประกาศผลในระบบเครือข่ายสารสนเทศของกรมบัญชีกลางเหมือนกัน และมาตรา 117 ใช้เหตุการณ์นั้นเป็นจุดเริ่มนับระยะเวลา จึงเป็นลำดับก่อน-หลังในกระบวนงานจริง

เช่นเดียวกับข้อ 42 ตัวบทไม่ได้อ้างเลขมาตราถึงกัน แต่เป็นเหตุการณ์ตั้งต้นของระยะเวลาอุทธรณ์เดียวกัน

มาตรา 117 ใช้คำว่า 'ผู้มีสิทธิอุทธรณ์' ซึ่งนิยามอยู่ที่ ม.114 (และถูกจำกัดโดย ม.115) — ถ้าอ่าน ม.117 ลำพังจะเข้าใจว่าใครก็ยื่นอุทธรณ์ได้ภายใน 7 วันทำการ ซึ่งผิด เพราะต้องเป็นผู้ที่ได้ยื่นข้อเสนอแล้วเท่านั้น

ตัวบทไม่ได้ผูกกันเลย และอยู่คนละฉบับคนละปี แต่ทั้งคู่เป็น 'สิทธิโต้แย้งของเอกชนภายใน 7 วันทำการ' จึงถูกนำมาปนกันง่ายมาก ความต่างคือ ม.117 เกิดตอนยังไม่ได้เป็นคู่สัญญา ส่วน ข้อ 190/6 เกิดตอนเป็นคู่สัญญาแล้วและถูกให้คะแนนความเสียหาย · อีกทั้ง ข้อ 190/6 กำหนดชัดว่าให้ถือวันเวลาของระบบ e-GP เป็นเกณฑ์ ซึ่ง ม.117 ไม่มีบทเช่นนั้น