หน้าแรก / การบริหารพัสดุ — ฐานอำนาจและขอบเขต

การบริหารพัสดุ — ฐานอำนาจและขอบเขต

พ.ร.บ. มาตรา 112 สั่งให้หน่วยงานของรัฐควบคุมและดูแลพัสดุที่อยู่ในความครอบครองให้ใช้อย่างคุ้มค่า แล้วมาตรา 113 มอบให้รัฐมนตรีออกระเบียบกำหนดรายละเอียดทั้ง 7 เรื่อง คือ เก็บ บันทึก เบิกจ่าย ยืม ตรวจสอบ บำรุงรักษา และจำหน่าย ระเบียบกระทรวงการคลังฯ 2560 จึงอ้างมาตรา 113 ไว้ในคำปรารภ และออกหมวดการบริหารพัสดุ ข้อ 202-219 มารองรับครบทั้ง 7 เรื่อง จุดที่คนพลาดบ่อยที่สุดคือ ข้อ 202 วรรคสอง ซึ่งบอกว่าหมวดนี้ไม่ใช้บังคับกับงานบริการ งานก่อสร้าง งานจ้างที่ปรึกษา และงานจ้างออกแบบหรือควบคุมงานก่อสร้าง

ขั้นตอนปฏิบัติ

1. ตรวจก่อนว่างานนั้นเข้าหมวดการบริหารพัสดุหรือไม่ — งานบริการ งานก่อสร้าง งานจ้างที่ปรึกษา และงานจ้างออกแบบหรือควบคุมงานก่อสร้าง ไม่ใช้บังคับ (ข้อ 202 วรรคสอง)
2. เมื่อเจ้าหน้าที่ได้รับมอบพัสดุ → ลงบัญชี/ทะเบียนควบคุมพัสดุ และเก็บรักษาให้ตรงบัญชี (ข้อ 203 (1) (2))
3. ระหว่างใช้งาน → เบิกจ่ายตามข้อ 204-206 · ยืมตามข้อ 207-211 · บำรุงรักษาตามข้อ 212
4. ปลายปีงบประมาณ → ตรวจสอบพัสดุประจำปีตามข้อ 213 และสอบหาข้อเท็จจริงตามข้อ 214 ถ้าพบชำรุด/สูญ
5. เมื่อพัสดุหมดความจำเป็น → จำหน่ายตามข้อ 215 ลงจ่ายออกจากบัญชีตามข้อ 218 (ฐานอำนาจทั้งหมดมาจาก ม.112 และ ม.113)

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

เอาหมวดการบริหารพัสดุไปใช้กับงานจ้างก่อสร้าง ทั้งที่ข้อ 202 วรรคสอง เขียนชัดว่า 'การบริหารพัสดุในหมวดนี้ ไม่ใช้บังคับกับงานบริการ งานก่อสร้าง งานจ้างที่ปรึกษา และงานจ้างออกแบบหรือควบคุมงานก่อสร้าง'
เข้าใจว่ามาตรา 112 เป็นเพียงหลักการลอย ๆ ไม่มีผลผูกพัน ทั้งที่มาตรา 113 ผูกให้การดำเนินการตามมาตรา 112 ต้องเป็นไปตามระเบียบที่รัฐมนตรีกำหนด (คือข้อ 202-219)
ลืมว่ามาตรา 113 ครอบคลุม 7 เรื่อง (เก็บ บันทึก เบิกจ่าย ยืม ตรวจสอบ บำรุงรักษา จำหน่าย) จึงทำแค่บางเรื่อง เช่น ลงบัญชีแต่ไม่ทำแผนการซ่อมบำรุงตามข้อ 212